2018 – feminarium „Nowe materializmy”

Czy nowy materializm wciąż jest nowy? Seminarium poświęcone książce „Feministyczne nowe materializmy: usytuowane kartografie” pod red. Olgi Cielemęckiej i Moniki Rogowskiej-Stangret prowadzi Joanna Bednarek.

Zapis seminarium (2h36min), które odbyło się 23.06.2018 w Rotacyjnym Domu Kultury, ul. Jazdów 3/18 w Warszawie na festiwalu Literatura jak fotosynteza.

Prowadząca: Joanna Bednarek (poniżej notka biograficzna)

Kamera: Joanna Kessler

Montaż, intro: Ola Wasilewska

Muzyka w intro: Tomasz Świtalski

Feministyczny nowy materializm to nurt podkreślający sprawczość materii, wyprowadzający teorię feministyczną poza tekstualizm i konstruktywizm społeczny, a także ukazujący, że humanistyka może wiele skorzystać na zainteresowaniu naukami przyrodniczymi. Na ile jednak oferuje nową, obiecującą perspektywę ontologiczną lub wizję zmiany politycznej? Czy nowy materializm wciąż jest nowy? Jak odpowiada na wyzwanie realizmu spekulatywnego, marksizmu czy wcześniejszych nurtów feministycznych, jak feminizm intersekcjonalny, czy feministyczne badania nad nauką?

Lektury:

  • „Wielogłosy o nowych materializmach”, s. 251–280.
  • Anna Tsing, „Krnąbrne krawędzie: grzyby jako gatunki towarzyszące”, s. 71–87.

Dla chętnych:

  • Karen Barad, „Co jest miarą nicości? Nieskończoność, wirtualność, sprawiedliwość”, s. 63–70.
  • Aleksandra Derra, „Mechanika kwantowa, dyfrakcja i niedosyt filozoficzny. Nowy materializm feministyczny Karen Barad w kontekście studiów nad nauką i technologią”, s. 129–149.

Joanna Bednarek – filozofka, tłumaczka, pisarka, członkini redakcji „Praktyki Teoretycznej” i współpracowniczka Pracowni Pytań Granicznych UAM w Poznaniu.

Wspólny Pokój – feminarium w Staromiejskim Domu Kultury. Od siedmiu lat w wielogodzinnych utarczkach słownych dwa razy w miesiącu negocjujemy pojęcia wspólne dla feministek pierwszej, drugiej i trzeciej fali (oraz następnych przepływów), a każda (i każdy) z nas dodaje do puli bogactwo tego, co różne i własne. Aby setki rozmów o literaturze kobiet nie pozostały jedynie w piwnicznych murach SDK-u, wychodzimy z naszą opowieścią na zewnątrz i snujemy ją na festiwalach organizowanych przez Staromiejski Dom Kultury (Manifestacje Poetyckie, Literatura jak fotosynteza) oraz inne instytucje (jako objazdowy team poetycki). Zadomawiamy się także w tekstach, czego najlepszym przykładem jest wydana w 2016 roku książka „Warkoczami. Antologia nowej poezji”, gromadząca głosy poetek i poetów, które przez te lata okazały się szczególnie ważne dla naszej grupy. O ile w 2011 roku zastanawiałyśmy się, na jak długo wystarczy nam zapału i tematów do wspólnych spotkań, o tyle w 2018 roku wiemy już, że źródło literatury kobiet jest niewyczerpywalne, poezja zaś – żywa w relacjach – mnoży się przez podział, a nie konstatację. Zapraszamy do Wspólnego Pokoju na czytania wiecznie otwarte!